“Het woord is nooit het ding zelf. Het woord is geen daad.”
— J. Krishnamurti
We kunnen zo makkelijk uitspreken hoe we willen leven. Ik wil meer rust. Ik wil beter voor mezelf zorgen. Mijn gezin staat op één. Ik wil me niet meer zo laten leiden door angst. Maar zeggen dat iets belangrijk voor je is, is nog heel iets anders dan er ook naar handelen.
Krishnamurti liet vaak zien hoe snel we verstrikt raken in woorden, concepten en mooie ideeën. We denken na over het leven, terwijl het ondertussen gewoon aan ons voorbijtrekt. Het woord ‘angst’ is immers niet de ervaring van angst. Het woord ‘liefde’ is de liefde zelf niet. En roepen dat je wilt veranderen, verandert op zichzelf nog helemaal niets.
Hier raakt zijn filosoferen precies aan Acceptance and Commitment Therapy (ACT).
In ACT noemen we wat echt waardevol voor je is je waarden. Maar ook zo’n waarde kan een prachtig woord blijven dat aan de muur hangt. Liefde, verbinding, moed of zelfzorg krijgen pas echt betekenis zodra ze zichtbaar worden in je gedrag.
Neem bijvoorbeeld het voornemen: “Ik wil een betrokken vader zijn.” Op een drukke dag ben je moe, geërgerd en zit je hoofd vol. Juist op dat moment komt het aan op toegewijde actie. Niet wachten tot alle onrust in je hoofd verdwenen is, maar kijken welke kleine stap je úítbreekt naar wat waardevol is.
- Je legt je telefoon weg en luistert echt.
- Je voert dat ene lastige gesprek.
- Je trekt je wandelschoenen aan, ook al roept alles in je dat je op de bank moet blijven.
- Je stelt een grens, terwijl je de spanning in je lijf voelt.
Hier ontmoeten Krishnamurti en ACT elkaar. Niet blijven hangen in praatjes over verandering, maar eerst eens echt kijken naar wat er nu is. Ruimte maken voor wat dat met je doet. En dan: in beweging komen. In de taal van de Triflex:
- Open zijn voor wat zich aandient.
- Aanwezig zijn in het moment.
- Doen wat werkt om vorm te geven aan wat voor jou telt.
Want wat werkelijk belangrijk voor je is, lees je niet af aan je woorden. Je ziet het aan wat je doet, geen woorden maar daden!